6 ، 38 - و فرمود كه : دوست مداريد خندهء بسيار و مطايبه و هزل را ، و طعن « 25 » و سرزنش مردمان مكنيد . و اگر ظاهر شود بر شما از كسى عيبى و عارى و امر مذمومى ، او را عيب مكنيد و به زبان مياريد و مخنديد ، و از آن پند و اعتبار گيريد ، و رجوع كنيد به حق سبحانه ، كه در بشريت شما و آن شخص معيوب يكسانيد و [ از ] يك اصل و طينت مخلوق شده‌ايد ، و او به آن كلفت مبتلا شده است نه شما . خنده‌كننده را نيز بايد كه خاطر جمع نباشد ازين كه به او اين علت نخواهد رسيد . پس بر شما باد كه هرگاه ببينيد شخصى را مبتلائى به بلا و عيبى ، توجه كنيد به مبدأ كه حق سبحانه است ، و سپاس و ستايش او كنيد كه شما را « 26 » به آن بلا مبتلا نگردانيده است ، و پناه به او جوئيد از آن . 6 ، 39 - و فرمود كه : هرگاه مخالفان شما از روى درشتى و ناهنوارى و سخنان بد در دين با شما مباحثه نمايند ، درشتى منمائيد « 27 » ، بلكه به رفق و هنوارى « 28 » و راهنمونى و ملايمت و لطف جواب گوئيد ، و بگوئيد كه خدايا حال همه را باصلاح آر ، و از قضا و قدرت خود بر همه روان گردان چيزى را كه رهنمائى كند همه را به الفت و دوستى و عافيت و سلامت و ايمان و هدايت . 6 ، 40 - و فرمود كه : در مجلس‌ها خاموش باشيد ، و روان مكنيد زبان خود را در حضور جمعى كه در صدد اين باشند كه از شما سخنان بشنوند ، تا روزى آن سخنان را سلاح و اسباب جنگ و سپر خود ساخته با شما مباحثه و جدل نمايند . و كم كنيد مباحثه و ظرافت و زيادتىها در سخن . 6 ، 41 - و فرمود : زندگى نفس در تحمل نمودن است ، و زندگى تحمل نمودن در ايمان است ، [ 16 - ب ] و زندگى ايمان در نگاه داشتن دين است . ببايد دانست كه حكمت و ايمان به حق تعالى از هم جدا نيستند ،

--> ( 25 ) - اساس وس : و مطايبه و طعن . ( 26 ) - افتادگى نسخهء د ، در اينجا پايان مىيابد . ( 27 ) - د ، ت : مينمائيد . ( 28 ) د : هموارى .